Völva

Komið nær, ungir mínir, safnist við logann,

eldr í brjósti yðru er Óðins nafn.

Hlýðið með eyrum, nemið með hjarta,

forna vegu vef ek áðr vér skiljum.

Chorus

Fehu, Uruz, Thurisaz — rúnir fornar, heyrið kall!

Ansuz, Raidho, Kenaz bjart — vit, ferð, elds ljós!

Við Óðins auga ok Þórs sterkan mátt,

göngum níu heima frá myrkri til ljóss!

Rune Verse

Fehu færir fé, auðr sem fæðir höll,

Uruz er úrrinn villti, sterkr í beinum stóll.

Thurisaz þyrnirinn gætir forns dyrar,

Ansuz er Óðins rödd — vitr ok heilög stund.

Raidho er vagninn rúllandi á veginum,

Kenaz er kyndillinn lýsir þunga byrði.

Gebo er gjöfin gefin með opnum hendi,

Wunjo færir gleði í höll án sorgar.

Hagalaz hagl brotnar því er brjóta skal,

Nauthiz nauðr prófar hrausta menn.

Isa heldr ísinn í þögn kaldri djúpri,

Jera er uppskeran — árs góðr draumr.

Gods Verse

Óðinn ríðr vindinn, eitt auga leitar sannleika,

hann gaf auga sitt fyrir vitrleik — nú horfir hann á yðr.

Þórr sveiflar Mjölnir hátt, þruma skelfir himin,

hann gætir lýðs ok bónda, lætr oss aldri deyja.

Freyja ríðr köttum sínum með ást ok orrustuljóð,

Freyr færir gullna korn þar sem grænar akrar standa.

Frigg spinnir þræðina örlögs með mildri hönd,

Tyr gaf hönd sína svá réttlæti lifir alls staðar.

Loki snýr ok breytir sem eldr í nótt,

en jafnvel brögðamaðr kennir oss rangt frá réttu.

Heimdallr stendr á Bifröst, horn tilbúið að blása,

Skadi veiðir á fjallinu þar sem kaldir vindar blása.

Realms Verse

Ásgarðr hátt ofar þar sem Ása höllar gullna,

Vanaheimr frjósöm völlur þar sem Vanir sögur segja.

Álfheimr lýsir ljósi álfa dansandi í trjám,

Miðgarðr er mitt heimr vár, heimr manna milli sæva.

Jötunheimr risa, frost ok fjall hátt,

Múspellsheimr elds þar sem logar eyða öllu.

Niflheimr þokunnar ok íss þar sem ár myrkt fljóta,

Svartálfaheimr djúpt niðri þar sem dvergar smíða í glóð.

Helheimr kyrr hvílir þar sem skuggar finna frið,

níu heimar tengdir á Yggdrasils kvisti — aldrei hættir.

Final Chorus

Fehu til Othala, rúnir nefnum við stolt,

Óðinn leiði spor vár, haltu eldinum inni!

Goð ok heimar ofin þröngt í vef örloganna,

ungir mínir, minnist — eldrinn er í höfði yðru!

Þá er heimrinn myrkr ok vegirinn týndr,

kveikið yðar eigin eldr — brennið hraustir í nótt.

Af blóði ok sveita ok Óðins vilja, komum vér þó þangat…

heiminn eignum vér aptr — þetta heit gleymum vér aldri.

Closing

Sofið nú, ungir, með feðrum nær,

orð Völvunnar gæta yðr um árið.

Þegar þér vakið, nefnið rúnirnar, kallið goðin at nafni,

ok níu heimar munu kenna yðr — ævinlega hinir sömu.