Waar de populieren blijven staann

de populieren blijven staan

staat daar op die foto

Jong en schoon op uw eigen manier

Handen in uw zakken alsof ge heel de wereld al doorhad

Terwijl ge waarschijnlijk gewoon dacht aan wat ge straks ging eten

En achter u staan die populiere zo serieus recht

Dat ge bijna zou denken dat zelfs de bomen toen discipline hadden

Ge waart van een tijd waarin niemand vroeg hoe ge u voelde

Ge moest gewoon voort uw jas aan doen

Uw plan trekken en zorgen dat ge optijd thuis waart

En als ge eens koppig deed, ah wel ja, dan waart ge koppig

En daar moest niemand een vergadering over houden

En ik kijk naar u en denk

pa, ge waart toch echt ne schone gast

Ge hebt de grote markt zien veranderen

De stationstraat zien komen en gaan

In haar schoonste en haar mottigste dagen

Ge hebt waarschijnlijk honderd keer door het park gelopen

Zonder te denken dat iemand daar later herinneringen van zou maken

Want zo gaat dat met hun leven

Ge denkt dat ge gewoon ergens passeert

En jaren later blijkt dat ge daar

Een stuk van uzelf hebt laten liggen

Pa, ik zie u graag

Meer dan ik u ooit gezegd heb

Meer dan in die korte woorden

Die wij altijd gebruikten

Om dat lange zinnen

te veel lawaai maakte

En ik mis u op van die stomme momenten

Waarop er niks bijzonders gebeurt

Wanneer ik iets zie en denk

Dan zou ik hem moeten vertellen

Ge zit nog in de straten

In de stilte na de avond

In de oude foto, in de blik

In de lach die ineens terugkomt

Zonder waarschuwing

En soms zou ik alles geven voor vijf minuten aan een tafel met u

Gij aan de ene kant, ik aan de andere

En waarschijnlijk zouden we na twee minuten al zitten zaaien

Over iets compleet onnozels

Ge waart niet perfect, gelukkig maar

Want perfecte mensen zijn meestal verschrikkelijk saai

En gij had uw kuren, uw koppigheid

Uw manier waarop ge soms precies drie dagen nodig had om toe te geven

Als ge misschien, heel misschien

Voor één keer in uw leven niet helemaal gelijk had

Dat is ook talent, hé

Maar onder al dat ge goe zat

Iets dat ik nooit kwijt geraakt ben

Uw aanwezigheid

Die manier waarop ge er gewoon waagt

Zonder daar veel uitleg bij te geven

Alsof liefde iets was dat ge niet moest zeggen

Maar doen de stoel aan schuven

Iets repareren

Vragen of ge goed thuis geraakt zijt

En ondertussen doen alsof het u allemaal

Gene zak interesseerde

En ja

ken dat spel ondertussen

Pa, ik zie u graag

Meer dan ik u ooit gezegd heb

Meer dan in die korte woorden

Die wij altijd gebruikten

Omdat lange zinnen

Resisten wel lawaai maakten

En ik mis u op van die stomme momenten

Waarop er niks bijzonders gebeurt wanneer ik iets zie en denk

Daar zou ik hem moeten vertellen

Je zit nog in m'n straten

In m'n stilte na de avond

In een oud foto, in een blik

In een lach die ineens terugkomt

Zonder waarschuwing

En soms zou ik alles geven

Voor vijf minuten aan een tafel met u

Gij aan de ene kant, ik aan de andere

En waarschijnlijk zouden we na twee minuten

Al zitten zagen over iets compleet onnozel

Geboren in september

Toen de wereld nog maar juist gedaan had met zo te doen

Toen mensen opnieuw leerden leven

Tussen wat kapot was en wat nog moest beginnen

En misschien zit daar iets van in u

Niet te veel omkijken, gewoon voordoen

Al was het soms met het kop zo hard

Dat ge er een deur mee kon openrammen

Vandaag denk ik niet alleen aan uw verjaardag

Ik denk aan uw stem, aan uw gezicht

Aan wie ge waart toen niemand keek

Aan hoe vreemd het is

Dat iemand tegelijk zo ver weg en zo dichtbij kan zijn

En ik denk, als ge hier waart

Zou ik u waarschijnlijk eerst uitlachend om iets stonden

Daarna zeggen dat ge moet stoppen met zagen

En pas veel later

Wanneer ge het bijna niet meer verwacht

heel stil zeggen

Graag, ik zie u graag

Meer dan ge ooit geweten hebt

En ik mis u, aman

Ik mis u echt