Noorderlicht - Waar Ik Je Nog Niet Ken

WAAR IK JE NOG NIET KEN

Verse 1

We kennen allebei de oever,

de luwte achter hetzelfde duin.

Hier hoeft de wereld niets te vragen,

hier mag een dag eenvoudig zijn.

Je vertelt me van de kleine dingen,

ik raak de tijd een beetje kwijt.

En ergens tussen al die avonden

werd jouw stem iets waar ik op wacht.

Pre-Chorus

Soms wordt het water weer wat stiller,

gaan we elk een eigen kant.

Maar wat je achterliet blijft bij me,

als de warmte van het zand.

Chorus

Waar ik je nog niet ken,

zou ik je ooit graag tegenkomen.

Met al het goede dat er is

een stukje verder durven dromen.

Ik houd de kust ook graag in zicht,

ik weet hoe fijn de luwte is.

Toch hoop ik dat wat hier al groeit

ook buiten deze luwte past.

Verse 2

Ik weet hoe fijn het is te kiezen

hoe ver je iemand binnenlaat.

Ik ken mijn eigen stille plekken,

de weg waarlangs het huiswaarts gaat.

Maar soms gebeurt er iets heel kleins,

iets waar jij vast om lachen zou.

Dan wil ik het niet eens bewaren,

dan draai ik me al om naar jou.

Pre-Chorus

Dat is misschien het wonderlijke:

ik ben zo graag op eigen grond,

maar merk dat ik je ben gaan zoeken

waar eerst alleen mijn wereld stond.

Chorus

Waar ik je nog niet ken,

zou ik je ooit graag tegenkomen.

Met al het goede dat er is

een stukje verder durven dromen.

Ik houd de kust ook graag in zicht,

ik weet hoe fijn de luwte is.

Toch hoop ik dat wat hier al groeit

ook buiten deze luwte past.

Bridge

Misschien begint het met niets groters

dan samen kijken naar de zee.

We hoeven nergens uit te komen,

ik loop gewoon een eindje mee.

Dan zoek ik even naar de woorden,

jij trekt je kraag op tegen de wind.

En ergens tussen twee zinnen

voelt het vertrouwd als jij begint.

Solo

Final Chorus

Waar ik je nog niet ken,

hoop ik je ooit te horen lachen.

Een heel gewone middag lang,

waar ik nog vaak aan terug zal denken.

We houden samen kust in zicht,

de verte mag de verte blijven.

Ik wil zo graag eens naast je staan

en daar de tijd uit het oog verliezen.

Outro

En als we later huiswaarts keren,

het zand nog in de plooi van je jas,

hoop ik dat jij ook even glimlacht

om hoe gewoon het samen was.