Aisling na nDán

I dtorann na dtonnta, tá mo smaointe ag snámh,

Faoin ngealach mhíleata, thar uisce gan trá.

Glór ó ré na síoraíochta ag glaoch orm go ciúin,

Le ceol ó sholas nach dtuigeann an domhan.

Ag siúl liom féin, i bhfásach na réaltaí,

Láimh i lámh le hanáil na gaoithe.

Crann ársa ag canadh mo chinniúint i bhfuaim,

Is ag titim dom, is é mo bhrionglóid atá tú.

Aisling na nDán, séideadh na bhfocal caillte,

Solas ar mo chroí, fós i bhfad uaim.

Mar rún i gcloch, mar rian i dtír gan ainm,

Fan liom go brách — mo dhán tú sa deireadh.