Λευτεριά ή Θάνατος

Ως πότε στα παρχάρια, στα άγρια τα βουνά,

θα σφάζουν οι τσετέδες γυναίκες και παιδιά;

Σπηλιές να κατοικούμε, στη Σάντα στα στενά,

κι ο Τούρκος να ρημάζει χωριά και εκκλησιά;

Να χάνουμε αδέλφια, πατρίδα και γονείς,

στα τάγματα θανάτου της μαύρης αμελής;

Καλλιό 'ναι μιας ώρας λεβέντης στα βουνά,

παρά στον μακελάρη να σκύψεις ταπεινά!

Εμπρός, Κοτζά Αναστάση, στον Πόντο αντηχεί,

το καριοφίλι άναψε, στην πρώτη τη γραμμή!

Του Κουρτίδη τα παλληκάρια χτυπούν μες στη φωτιά,

δεν τρέμουν τα σκοτάδια, δεν νιώθουν απονιά.

Ο Τοπάλ Οσμάν ζυγώνει με φόνο και κραυγή,

μα θα βρει τα παλληκάρια στη δύσβατη πλαγιά.

Κανείς δεν παραδίδει τιμή και προσκυνά,

με το σπαθί στο χέρι κρατιούνται τα βουνά!

Στην Τραπεζούντα εμπρός, στη Σαμψούντα τη βαθιά,

να σπάσουν οι αλυσίδες, ν' ανάψει η λευτεριά!

Κι αν είναι ο εχθρός περίσσειος, κι αν καίνε τα χωριά,

το αίμα των ηρώων φυλάει τα ιερά.

Καλλιό 'ναι μιας ώρας ελεύθερη ζωή,

παρά στον Τοπάλ Οσμάν να δώσεις υποταγή!