فصل1️⃣👑 آغاز کتاب 👑،قسمتدوم👑

از اویی به هَر دو سَرای اَرجمَند

گسسته خِرَد پای دارَد به بَند

خِرَد چَشمِ جان اَست چون بِنگری

تو بی‌چَشمْ شادان جَهان نَسپَری

نخُست‌آفرینش خِرَد را شِناس

نگهبانِ جان است و آنِ سه پاس

سه پاسِ تو چَشم اَست و گوش وُ زَبان

کَز این سه رَسَد نیک و بَد بی‌گَمان

خِرَد را وُ جان را که یارَد سُتود

وَ گَر مَن سِتایم که یارَد شُنود

حَکیما چو کَس نیست گُفتن چه سود

از این پَس بگو کآفرینش چه بود

تویی کردهٔ کِردگارِ جهان

ببینی هَمی آشکار وُ نَهان

به گفتارِ دانندگان راه جُوی

به گیتی بِپوی وُ به هَر کَس بِگوی

زِ هَر دانشی چون سخن بِشنَوی

از آموختن یِک زَمان نَغنَوی

چو دیدار یابی به شاخِ سَخُن

بدانی که دانش نیاید به بُن