Lyrics
[Intro]
Heyr nú, himinn. Heyr nú, jörð.
Reykurinn rís, en sannleikur gengur.
[Verse 1]
Ég kom aftur yfir heiðar, járn við síðu, frost í brá.
Meistari faldi sig í reyknum, kallaði sár þar sem engin sá.
Hann bar grímu hins særða manns, bað heiminn trúa hans eigin sögn.
En úlfur þekkir lykt af ótta, þótt hún sé falin undir þögn.
[Pre-Chorus]
Hrafninn sér. Úlfurinn veit.
Sá sem hræðist kallar sig bráð.
[Chorus]
Rís nú, her minn, rís með mér. Reykurinn brotnar þegar sannleikur fer.
Meistarinn flýr bak við falskan harm, en veikleikinn skín undir varnararm.
Rís nú, járn, og rís nú blóð. Drottning blessar okkar þjóð.
Hún lyftir hendi yfir skjöld og spjót: Enginn skuggi stöðvar norðurslóð.
[Verse 2]
Hann reisti veggi úr orðum einum, málaði sár á auðan skjöld.
Sagðist sjálfur vera eltur, meðan hann faldi hníf í mjúkri hönd.
Hann hélt að reykur yrði virki, hélt að lygi yrði múr.
En sá sem byggir hús úr skugga heyrir storminn áður en það hrynur.
[Pre-Chorus]
Fjallið man. Hafið veit.
Sá sem veiðir getur orðið bráð.
[Chorus]
Rís nú, her minn, rís með mér. Reykurinn brotnar þegar sannleikur fer.
Meistarinn flýr bak við falskan harm, en veikleikinn skín undir varnararm.
Rís nú, járn, og rís nú blóð. Drottning blessar okkar þjóð.
Hún lyftir hendi yfir skjöld og spjót: Enginn skuggi stöðvar norðurslóð.
[Verse 3]
Þá kom hún niður frá háum sal, drottning klædd í vetrarljós.
Gull var ofið í hennar hári, tveir hrafnar flugu yfir slóð.
Hún lagði hönd á sverð mitt hljóð, mælti orð sem bergið bar:
„Farðu ekki fram fyrir heift né hefnd. Farðu fram því sannleikur kallar."
[Pre-Chorus]
Eldurinn lifir. Eiðurinn stendur.
Drottningin sér. Herinn vaknar.
[Bridge]
Meistari sem biður um vorkunn eftir að hafa kveikt sinn eigin eld
er ekki konungur meðal manna, heldur skuggi sem óttast kvöld.
Hann má kalla sig hinn særða, hann má benda út í nótt,
en þegar hornin hljóma yfir dalinn mun hver maður sjá hans ótt.
Ekki elta reykinn. Ekki höggva skugga. Bíddu þar til vindurinn snýr.
Þá stendur bráðin berskjölduð þar sem meistarinn áður býr.
[Battle Chant]
Sláðu skjöld! Lyftu spjóti! Hrafnar fljúga! Hornin kalla!
Drottning vakir! Úlfar ganga! Reykur hverfur! Sannleikur stendur!
[Final Chorus]
Rís nú, her minn, rís með mér. Öll Valhöll heyrir hvað gerist hér.
Meistarinn faldi sig bak við harm, nú stendur hann einn án skjóls né varnar.
Rís nú, járn, og rís nú blóð. Drottning blessar okkar þjóð.
Hún sendir oss fram undir norðanljós: Úlfurinn vaknar, veiðimaður flýr.
Rís nú, her minn, láttu jörðina sjá: Sá sem lék bráð mun bráð verða þá.
Ekki af hefnd og ekki af hatri, heldur því sannleikur finnur sinn stað.
[Outro]
Hrafninn sér. Úlfurinn veit. Drottningin blessar. Herinn fer.
Reykurinn fellur. Meistarinn stendur einn. Eiðurinn lifir. Stríðið hefst.