Το Αδούλωτο Σπαθί

Απ' την ημέρα την πικρή, του χίλια τετρακόσια,

που 'πεσε η Βασιλεύουσα σε χέρια αλλοπρόσωπα,

τετρακοσίων χρόνων νύχτα πλάκωσε βαριά,

και σκέπασε την άμοιρη Ελλάδα η σκλαβιά.

Αρπάξαν τα παιδάκια μας με αίμα και με δάκρυ,

παιδομάζωμα ανελέητο απ' άκρη έως άκρη,

να γίνουν γενίτσαροι, σπαθί του κατακτητή,

να σφάζουν τους γονείς τους δίχως μια ντροπή.

Μα απάνω στα ψηλά βουνά, στα Άγραφα, στην Πίνδο,

δεν προσκυνάει ο αετός κανέναν άγριο τύραννο.

Εκεί φωλιάζει η κλεφτουριά, τ' αδούλωτο σπαθί,

που μέρα-νύχτα πολεμά να μην αφανιστεί.

Με καριοφίλι άγρυπνο και με κρυφό σχολειό,

κρατήσανε την πίστη μας και το παλιό κρασιό.

Κι αν πήρανε τα κάστρα μας και κάψαν τα χωριά,

στα ύψη των βουνών ποτέ δεν πάτησε σκλαβιά.

Καλλιό 'ναι στο λημέρι να πεθάνεις με τιμή,

παρά στον αγά μπροστά να σέρνεσαι στη γη!

Θα 'ρθει η ώρα του σπαθιού, το αίμα θα μιλήσει,

κι η λευτεριά απ' τα κόκκαλα τα άγια θα μυρίσει!